MINISTERSTWO PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ 
Projekt 
ZAŁOŻENIA DO USTAWY O RYNKU PRACY 
Warszawa, kwiecień 2006 

Uzasadnienie i cel proponowanych zmian: 
1 czerwca 2004 r. weszła w życie ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. (Dz. U Nr 99 poz. 1001). Nowy akt prawny zniósł dotychczasową ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z 1994 roku. Ustawa określiła nowe zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej, a celem jej wprowadzenia było stworzenie kompleksowego systemu na rzecz zwiększenia zatrudnienia i zahamowanie wzrostu bezrobocia. Ustawa usprawniła funkcjonowanie publicznych służb zatrudnienia, ukierunkowała działania instytucji i instrumentów rynku pracy na rzecz promocji zatrudnienia, a nie tylko łagodzenia skutków bezrobocia oraz przede wszystkim dostosowała system instytucji i instrumentów rynku pracy do wymogów i standardów Unii Europejskiej w celu efektywnego włączenia się w realizację Europejskiej Strategii Zatrudnienia, europejskich instytucji rynku pracy oraz skutecznej absorpcji środków Europejskiego Funduszu Społecznego. 
Pomimo to, że ustawa była kilkakrotnie nowelizowana to zmiany te nie spowodowały znaczącego przełomu w sposobie funkcjonowania instytucji rynku pracy i na rynku pracy. Dlatego też istnieje potrzeba dokonania dalszych zmian w obowiązujących przepisach po to by można było skuteczniej realizować cele polityki wzrostu zatrudnienia i ograniczać bezrobocie. Rozwiązania prawne powinny być kompatybilne z zasadami europejskiej polityki zatrudnienia, aby można było w znacznie efektywniejszy, niż dotąd sposób, korzystać z unijnych funduszy strukturalnych przeznaczonych na wdrażanie aktywnych polityk rynku pracy. 
Proponowane zmiany będą zmierzały do: 
·	Zwiększenia skuteczności i efektywności działania publicznych służb zatrudnienia, szczególnie w zakresie poprawy jakości usług pośrednictwa i poradnictwa zawodowego, poprzez wzmocnienie tych służb, a także poprzez wyeliminowanie zbędnych działań administracyjno-biurokratycznych, które nie wiążą się z podstawowymi funkcjami urzędów pracy ; 
·	Efektywniejszej realizacji celów i zadań zawartych w krajowym planie działań na rzecz zatrudnienia i w innych dokumentach programowych dotyczących rozwoju rynku pracy. 
·	Stworzenia warunków do skuteczniejszej absorpcji środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz efektywnego ich wykorzystania; 
·	Zwiększenia efektywności wydawania środków Funduszu Pracy; 
·	Stworzenia warunków dla zwiększenia poziomu zatrudnienia, szczególnie ludzi młodych oraz do zmniejszenia liczby osób w wieku produkcyjnym nie aktywnych zawodowo, w tym zwłaszcza, osób zagrożonych długotrwałym bezrobociem. 
·	Wprowadzenia systemu kontraktowania usług rynku pracy, w szczególności dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. 

W zakresie poprawy skuteczności i efektywności działania instytucii rynku pracy proponuje się wprowadzenie następujących zmian: 
Propozycje zmian o charakterze systemowym 
1 .Zmiana statusu dokumentu strategicznego określaiacego działania ministra na rynku pracy 
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zobowiązuje ministra właściwego do spraw pracy, we współdziałaniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki, ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz ministrem właściwym do spraw szkolnictwa wyższego, do przygotowania projektu rocznego Krajowego Planu Działań na rzecz Zatrudnienia (KPDZ). W związku z przyjęciem przez kraje Unii Europejskiej odnowionej Strategii Lizbońskiej, opracowywane dotychczas przez kraje UE roczne KPDZ zostały zastąpione Krajowymi Programami Reform na okresy 3-letnie. Uwzględniając ten fakt, jak również dotychczasowe doświadczenia z realizacji KPDZ w Polsce wskazujące na to, że rok jest okresem zbyt krótkim dla dokonania istotnych zmian w tej dziedzinie, postuluje się zmianę statusu dokumentu pod nazwą Krajowy Plan Działań na rzecz Zatrudnienia. 
W tym zakresie zmiany polegać będą na: 
·	Potraktowaniu planu, jako dokumentu strategiczno-planistycznego, o charakterze "kroczącym", zawierającym zadania do realizacji w perspektywie trzyletniej. 
·	Potraktowaniu planu, jako dokumentu obrazującego zamierzenia na polskim rynku pracy, które stanowią realizację wytycznych europejskiej polityki zatrudnienia. 
·	Usunięciu nazwy własnej "Krajowego Planu Działań na Rzecz Zatrudnienia", z zapisu ustawowego. 
2. Ustawowe wzmocnienie pozycii ministra właściwego do spraw pracy w realizowaniu wytycznych europeiskiei strategii zatrudnienia. 
Ustawa z dnia z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy określa, że minister właściwy do spraw pracy - obecnie jest nim Minister Pracy i Polityki Społecznej - realizuje zadania na rzecz rynku pracy. 
Istotą zmiany jest wzmocnienie pozycji ministra właściwego ds. pracy w systemie podejmowania decyzji na szczeblu centralnym, które dotyczą różnych aspektów polityki rynku pracy, w taki sposób, aby mógł on wywierać realny wpływ na realizowanie w Polsce wytycznych europejskiej strategii zatrudnienia. Oznaczać to m.in. musi konieczność akceptacji przez ministra właściwego do spraw pracy rządowych programów o charakterze strategicznym w zakresie ich wpływu na rynek pracy. 
3.Odciażenie urzędów pracy od zbędnych prac administracyjnych. 
Publiczne służby zatrudnienia są jedną z kluczowych instytucji nowoczesnego państwa i odgrywają ważną rolę w zwiększaniu szans na zatrudnienie osób bezrobotnych i poszukujących pracy. Potencjał instytucjonalny publicznych służb zatrudnienia oraz 

możliwość ich efektywnego działania nie są satysfakcjonujące. Liczba pracowników publicznych służb zatrudnienia okazuje się być niewystarczająca w porównaniu z wysoką liczbą bezrobotnych. Ponadto problemy finansowe służb zatrudnienia, powodujące niej ednokrotnie spadek zatrudnienia, maj ą z pewnością wpływ na jakość świadczonych usług. Wysokie obciążenie pracowników powiatowych urzędów pracy obsługą osób bezrobotnych w zasadzie wyklucza możliwość indywidualnego podejścia do ich problemów i realizowania programów aktywizacyjnych. Stąd odejście od wydawania zaświadczeń dla instytucji pomocy społecznej to kolejny krok do zwiększenia czasu pracy poświeconego dla bezrobotnych. Proponowane rozwiązania stanowią jednocześnie realizację konstytucyjnej zasady powszechności i nieodpłatności opieki zdrowotnej. 
Istotą zmian będzie zniesienie wymogu poświadczania przez urząd pracy statusu osoby bezrobotnej na potrzeby innych instytucji tj.: 
·	Uzyskanie uprawnienia do ubezpieczenia zdrowotnego nie będzie uzależnione od rejestracji w urzędzie pracy. Osoby "bezrobotne" posiadające obywatelstwo polskie i zamieszkałe na terenie Polski byłyby objęte ubezpieczeniem zdrowotnym na podstawie kryterium posiadania obywatelstwa polskiego i zamieszkiwania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. 
·	Uprawnienia do otrzymania zasiłku socjalnego z pomocy społecznej nie będzie wymagało potwierdzenia ze strony urzędu pracy, że dana osoba jest zarejestrowana jako bezrobotna. Wystarczającym dokumentem będzie oświadczenie samego zainteresowanego. 
Warunkiem ułatwiającym wdrożenie powyższych rozwiązań będzie stworzenie wspólnej, dla urzędów pracy i ośrodków pomocy społecznej, bazy danych i rozwój systemów elektronicznej komunikacji w relacjach między urzędami administracji publicznej a obywatelami. 
4. Wprowadzenie zmian w zakresie finansowania realizacji zadań wynikających z ustawy. 
Dotychczas zadania z zakresu polityki rynku pracy określone wart. 8 i 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy są zadaniami własnymi odpowiednio samorządu województwa i powiatu. Sfera ta wymaga uporządkowania i zmian: 
·	Wprowadzony będzie katalog zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez odpowiednio - samorząd województwa i powiatu. Umożliwi to finansowanie kosztów ich realizacji przez budżet państwa - w celu: 
? wprowadzenia i utrzymania jednolitych standardów świadczenia usług przez urzędy pracy, 
? wprowadzenia równego dostępu do instrumentów rynku pracy dla pracodawców oraz bezrobotnych, 
? określenia zasad "zlecania czy kontraktowania" zadań wynikających z ustawy - odmienne zasady dotyczyłyby zadań własnych, a odmienne zadań zleconych. 
·	Przewiduje się także wprowadzenie systemu polegającego na zlecaniu zadań z zakresu ustawy powiatowym urzędom pracy przez wojewódzkie urzędy pracy. Rozwiązania w tym zakresie zastosowane będą podobne do systemu obowiązującego wobec organizacji pożytku publicznego. 

·	Stworzona zostanie także możliwość współfinansowania ze środków Funduszu Pracy zadań w zakresie promocji zatrudnienia i ograniczania skutków bezrobocia podejmowanych przez gminy. 
5. Zmiany zasad finansowania wynagrodzeń pracowników urzędów pracy. 
W latach 2000 - 2003, środki na finansowanie kosztów działalności urzędów pracy (wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne za zatrudnionych pracowników oraz tzw. wydatki rzeczowe, w tym na utrzymanie i remonty budynków) - ujmowane były w budżetach wojewodów, którzy dokonywali podziału tych środków na poszczególne samorządy. Od 1 stycznia 2004 r. po wejściu w życie ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966 z późno zm.) realizowane przez samorządy wojewódzkie i powiatowe - zadania dotyczące zatrudnienia i bezrobocia są zadaniami własnymi tych samorządów. Dlatego też koszty funkcjonowania wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy od 2004 r. finansowane są z dochodów własnych (budżetów) samorządów województw i powiatów. Minister właściwy ds. pracy zgodnie z obowiązującym prawem ze środków Funduszu Pracy wspiera wojewódzkie i powiatowe urzędy pracy w realizacji zadań na rzecz osób bezrobotnych i poszukujących pracy. Od 2006 r. w powiatowych urzędach pracy nie mogą być organizowane prace dla bezrobotnych na zasadach prac interwencyjnych i robót publicznych. Ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366) wprowadzono nową możliwość przekazania przez ministra właściwego ds. pracy samorządom powiatowym 7% kwoty środków Funduszu Pracy ustalonej na rok poprzedni, z przeznaczeniem na finansowanie kosztów wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowego urzędu pracy. 
Głównym problemem polskich służb zatrudnienia jest jednak niedostateczna administracyjna obsługa osób pozostających bez pracy, znaczna liczba bezrobotnych przypadająca zarówno na jednego pracownika powiatowego urzędu pracy jak też na pracowników realizujących podstawowe usługi rynku pracy w porównaniu z sytuacją w europejskich służbach zatrudnienia. Oznacza to potrzebę znacznego zwiększenia tej grupy pracowników. 
Zmienione będą zasady i przeznaczenie przekazywanych samorządom powiatowym środków Funduszu Pracy (7 %) - na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenia społeczne pracowników powiatowych urzędów pracy. Zmiany te polegałyby na: 
·	Przyjęciu, jako podstawy ustalenia wysokości kwoty, od której obliczane są środki dla powiatu, nie tylko kwoty środków (limit) Funduszu Pracy ustalonej dla powiatu na rok poprzedni wg. algorytmu (70%) na realizację programów na rzecz promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej, ale także: kwoty przyznanej na realizację tych programów ze środków będących w dyspozycji samorządu województwa na realizację projektów współfinansowanych z EFS, oraz kwoty przekazywanej na rachunek Funduszu Pracy powiatu przez inne niż dysponenta FP instytucje i organizacje (w tym darowizny, środki z budżetu samorządu powiatowego itp); 
·	Wprowadzeniu dodatkowego warunku, że przekazana powiatowi kwota nie może być wyższa od kwoty przeznaczonej w danym roku budżetowym na wynagrodzenia, składki i 

pochodne pracowników zatrudnionych na stanowiskach kluczowych, powiększonej o kwotę, o którą zwiększone zostały w stosunku do roku poprzedniego ze środków własnych samorządu powiatowego środki na finansowanie wynagrodzeń i pochodnych pracowników powiatowego urzędu pracy; 
·	Odstąpieniu od przyznawania i finansowania z Funduszu Pracy kosztów dodatków dla pracowników powiatowych urzędów pracy zatrudnionych na tzw. "stanowiskach kluczowych"; 
·	Odstąpieniu od przyznawania przez ministra właściwego do spraw pracy i finansowania z Funduszu Pracy nagród dla dyrektorów wojewódzkich i powiatowych urzędów pracy. 
6. Zmiana statusu i roli instytucji rad zatrudnienia. 
Przedstawiciele pracodawców i pracowników mają zapewniony udział w organizowaniu i zarządzaniu służbami zatrudnienia, jak i w realizacji odpowiedniej polityki w zakresie rozwoju służb zatrudnienia poprzez członkostwo w radach zatrudnienia - społecznych organach opiniodawczo-doradczych w sprawach zatrudnienia. Wynika to z ustawy z 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Rady działają na trzech poziomach zarządzania: centralnym, wojewódzkim i powiatowym. W związku z szerokim zakresem działań Naczelnej Rady Zatrudnienia i znaczeniem, jakie odgrywa ona w procesie stymulowania działań podejmowanych na rynku pracy oraz potrzebą zapewnienia dalszej współpracy w tej dziedzinie z partnerami społecznymi jako rzecz najistotniejszą rozważyć należy usprawnienie i odbiurokratyzowanie działań tego organu, czego konsekwencją będzie wzrost efektywności NRZ. A zatem: 
·	Propozycja zmiany zakłada funkcjonowanie Naczelnej Rady Zatrudnienia jako organu doradczego - którego skład osobowy mógłby być ustanawiany w elastyczny sposób zgodnie z pojawiającymi się potrzebami. Tryb zwoływania Rady będzie podporządkowany pojawiającym się priorytetom. 
·	Odnośnie Powiatowych Rad Zatrudnienia przewiduje się, że będą one pełniły funkcję "powiatowych komisji dialogu społecznego" ze stałym udziałem przedstawicieli pracodawców i przedstawicieli związków zawodowych. Przedstawiciele samorządu byliby zapraszani stosownie do potrzeb. 
7. Zmiana statusu organizacyinego Ochotniczych Hufców Pracy - przekształcenie ich w Rządową Agencję ds. Młodzieży. 
Do 2004 r. Ochotnicze Hufce Pracy zajmowały się głównie organizowaniem kształcenia, wychowania i zatrudnienia młodzieży trudnej, która "wypadła" z systemu edukacji, przed ukończeniem 16 roku życia. Tą grupą młodzieży zajmowały się jednostki opiekuńczowychowawcze OHP tj.: hufce pracy, ośrodki szkolenia i wychowania oraz centra kształcenia i wychowania. Młodzież skupiona w tych jednostkach podejmowała pracę w charakterze młodocianych pracowników, odbywając praktyczna naukę zawodu w warsztatach OHP lub u pracodawców i realizując dokształcanie teoretyczne w szkołach lub w formach kursowych. W 2004 r. na mocy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy rozszerzono zadania OHP o zatrudnianie młodzieży bezrobotnej do 25 roku życia i nadano Ochotniczym Hufcom Pracy status instytucji rynku pracy, wyspecjalizowanej w działaniach na rzecz 

młodzieży, w szczególności młodzieży zagrożonej wykluczeniem społecznym. Regulacje ustawowe umożliwiły Ochotniczym Hufcom Pracy rozwijanie jednostek realizujących zadania na rzecz zatrudniania młodzieży tj. Centrów Edukacji i Pracy Młodzieży. W strukturach tych jednostek funkcjonują Młodzieżowe Biura Pracy zajmujące się pośrednictwem pracy, Mobilne Centra Informacji Zawodowej, zajmujące się świadczeniem usług poradnictwa zawodowego w formie mobilnej i Młodzieżowe Centra Kariery zajmujące się poradnictwem stacjonarnym. 
Zmiany będą zmierzały do przekształcenia Ochotniczych Hufców Pracy w Rządową Agencję ds. Młodzieży, w której wyraźnie wyodrębnione będą dwie funkcje: 
•	Funkcja wspierające publiczne służby zatrudnienia w zakresie aktywizacji młodych bezrobotnych. 
•	Funkcja instytucji realizującej cele edukacyjno - wychowawcze, na rzecz grup młodzieży zagrożonej społeczną marginalizacją. 
Przewiduje się również, że działalność Rządowej Agencji ds. Młodzieży będzie finansowana głównie ze środków unijnych (funduszy strukturalnych). 
8.Umożliwienie zdobywania doświadczeń zawodowych przez młodzież studiującą. 
Dotychczasowe przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy, stanowią że świadczenie usług w zakresie agencji zatrudnienia (tj. pośrednictwa pracy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, pośrednictwa obywateli polskich do pracy za granicą u pracodawców zagranicznych, doradztwa personalnego, poradnictwa zawodowego oraz pracy tymczasowej) - wymaga wpisu do rejestru agencji zatrudnienia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami świadczenie usług związanych ze znalezieniem zatrudnienia wykonywane jest bezpłatnie dla zainteresowanych osób. Natomiast kierowanie do pracy za granicą wymaga zawarcia przez agencję pośrednictwa pracy umowy z osobą kierowaną za granicę, określającą m. in.: pracodawcę zagranicznego, warunki pracy i płacy. 
Zmiany będą polegały na przejściowym ( 2-3 lata) obowiązku posiadania, przez agencje zatrudnienia, które będą realizowały usługi z zakresu kierowania studentów w ramach programów edukacyjno-kulturowych (np. WORK & TRAVEL), pozwalających na pobyt oraz pracę za granicą podczas przerwy letniej (wakacyjnej), uproszczonego w formie wpisu do rejestru prowadzonego przez ministra właściwego ds. pracy 
9.	Przekazanie kontroli legalności zatrudnienia od wojewodów do Państwowe Inspekcji Pracy. 
Zgodnie z aktualnymi przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, kontrola legalności zatrudnienia jest sprawowana przez wojewodów. 
Mając na uwadze zwiększenie efektywności kontroli oraz zmniejszenie liczby organów kontrolnych, rozpoczęto prace legislacyjne nad projektem ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, której przepisy przewidują przekazanie kontroli legalności zatrudnienia od wojewodów do Państwowej Inspekcji Pracy z dniem 1 stycznia 2007 r. Projekt ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy przewiduje w ustawie z dnia 20 kwietnia o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późno zm.) uchylenie zapisów dotyczących kontroli legalności zatrudnienia, tj. art. 10 ust. 2 pkt. 1 oraz art. 116 - 118. 

10. Zmiana definicji osoby bezrobotnei 
Za osobę taka będzie uznana głównie "osoba poszukująca pracy, która jest gotowa do podjęcia zatrudnienia. 
11. Eliminacja zapisów ustawowych dot. realizacii programów regionalnych. 
W gospodarce rynkowej ze zdecentralizowanymi strukturami władzy, odpowiedzialność za rozwój i tworzenie warunków do powstawania nowych miejsc pracy oraz polityk rynku pracy spada także na samorząd terytorialny na różnych jego szczeblach. Województwa opracowują swoje własne programy i strategie, które odpowiadają uwarunkowaniom i potrzebom rozwojowym danego regionu. Tworzenie jednak sztywnych zapisów ustawowych dotyczących realizacji programów regionalnych ogranicza swobodę działających na poziomie regionu instytucji rynku pracy. Odgórne ustalenie sposobu realizacji poszczególnych przedsięwzięć, działań, celów jest niemożliwe, bowiem liczba bezrobotnych w niewielkim tylko stopniu zależy od realizacji nawet najlepszych programów zatrudnienia. Realizacja programów jest jedynie próbą niwelowania skutków. Poziom bezrobocia kształtują przede wszystkim uwarunkowania makroekonomiczne i mikroekonomiczne. 
Celem zmiany byłoby zwiększenie autonomii działających instytucji rynku pracy. 
12. Zmiana zasad wsparcia pracodawców uczacych młodocianych zawodu. 
W aktualnym stanie prawnym, wynikającym z ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zadania z zakresu zatrudnienia oraz przeciwdziałania marginalizacji i wykluczeniu społecznemu młodzieży w tym refundowanie kosztów poniesionych przez pracodawców na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne młodocianych pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego wykonują Ochotnicze Hufce Pracy na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 31 sierpnia 2004 r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom. 
Przy czym praktyczna nauka zawodu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty może odbywać się nie tylko u pracodawcy na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego przez pracodawcę z młodocianym, ale również w placówkach kształcenia ustawicznego, placówkach kształcenia praktycznego, warsztatach szkolnych, pracowniach szkolnych, gospodarstwach pomocniczych, a także indywidualnych gospodarstwach rolnych na podstawie umowy zawartei pomiędzy szkoła a w/w podmiotem. Rysuje się tutaj nierówny status uczącego się np. w tej samej szkole zawodowej ( pracownika młodocianego i ucznia ) w zależności od tego czy odbywa przygotowanie zawodowego u pracodawcy na podstawie umowy o pracę, czy też odbywa przygotowanie zawodowe na podstawie umowy zawartej pomiędzy szkołą a w/w podmiotem. 
Proponuje się aby pracodawcy którzy prowadzili przygotowanie zawodowe na podstawie umowy o pracę, zamiast wykorzystania na refundację środków Funduszu Pracy, otrzymywali jednorazowe dofinansowanie kosztów kształcenia ze środków budżetowych w ramach dofinansowania kosztów analogicznie jak to ma miejsce na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty. Dotacja taka byłaby wypłacana pod warunkiem zatrudnienia młodocianego po zakończeniu przez niego nauki zawodu. 

Uczący się młodociani "ubodzy" mogliby otrzymywać pomoc w postaci stypendiów. 
Wprowadzane zmiany byłyby elementem nowego dualnego systemu nauczania łączącego naukę teorii z nauczaniem praktycznym. 
13. Zmiana zasad dotyczących zatrudniania cudzoziemców. 
Obecnie zasady dopuszczenia cudzoziemców do polskiego rynku pracy uregulowane są w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Dopuszczenie do rynku pracy - w formie zezwolenia na pracę - jest jednak decyzją wtórną w stosunku do udzielonego cudzoziemcowi prawa pobytu. Zasady przyznawania cudzoziemcom prawa pobytu regulują natomiast przepisy będące w kompetencjach ministra spraw wewnętrznych i administracji tj. w ustawie o cudzoziemcach, ustawie o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawie o zasadach i warunkach wjazdu i pobytu obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej oraz członków ich rodzin na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
Zmiana przepisów polegać będzie na wyłączeniu z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przepisów odnoszących się do zasad podejmowania pracy przez cudzoziemców i włączeniu ich do ww. przepisów odnoszących się do zasad udzielania prawa pobytu cudzoziemców w Polsce. 
Propozycja ta ma na celu uproszczenie procedury i skomasowaniu całej problematyki w jednej grupie przepisów. 
Uproszczenie procedury administracyjnej dopuszczania cudzoziemców do rynku pracy będzie polegać także na rezygnacji z jednej decyzji administracyjnej, tj. z "przyrzeczenia wydania zezwolenia na pracę". Zakłada się, że zezwolenie na pracę będzie ważne z decyzją odnoszącą się do prawa pobytu cudzoziemca w Polsce. Oznacza, iż wydawana byłaby tylko jedna decyzja (zezwolenie) a nie - jak dotychczas - dwie (przyrzeczenie i zezwolenie na pracę), a zatem spadnie liczba wydawanych decyzji administracyjnych. 
UWAGA: W przypadku przyjęcia ww. założeń zasadne byłoby także pozostawienie kompetencji w zakresie prawa pobytu i prawa do pracy cudzoziemców jednemu organowi, tj. wojewodzie. W takim przypadku konieczna będzie zmiana ustawy "kompetencyjnej". 
14. Modyfikacia formuły prac społecznie użytecznych tj.: 
Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadziła nowy instrument aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych - w postaci wykonywania prac społecznie użytecznych przez osoby bezrobotne bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych korzystające ze świadczeń pomocy społecznej. Za wykonywanie tych prac osobom bezrobotnym gmina lub podmiot organizujący te prace wypłaca świadczenie pieniężne, w minimalnej wysokości - 6 zł na godzinę."; 
Celem zmian jest usprawnienie dotychczasowych procedur związanych z organizacją prac społecznie użytecznych, które zwiększy ich użyteczność i efektywność. A zatem: 
·	Bezrobotni skierowani do wykonywania prac społecznie użytecznych będą traktowani jak bezrobotni skierowani na staż lub przygotowanie w miejscu pracy tj. świadczenie w 

wysokości 6 zł/godzinę powinno być wypłacane przez urząd pracy, a nie gminę, (obecnie 40 % kwoty świadczenia finansuje gmina); 
·	Gmina natomiast zabezpieczy front robót, nadzór (w tym prowadzenie listy potwierdzającej obecność i wykonanie powierzonej pracy); 
·	Nastąpi zwiększenie wymiaru prac z 10 do 20 godzin tygodniowo; 
15. Wzmocnienie roli gminy w aktywizacji zawodowej mieszkańców i działaniach na rzecz zapobiegania wykluczeniu społecznemu wvnikajacemu z bezrobocia. 
Celem zmian jest wzmocnienie roli gminy, jako partnera w zakresie działań prozatrudnieniowych i ograniczających bezrobocie. Gminy uzyskają większą możliwość współpracy z powiatowymi urzędami pracy poprzez stworzenie możliwości partycypacji w finansowaniu przedsięwzięć podejmowanych na rzecz aktywizacji zawodowej mieszkańców zagrożonych wykluczeniem społecznym. Przewiduje się także ściślejsze współdziałanie gmin i powiatów w zakresie diagnozy problemów na rynku pracy, realizacji programów finansowanych ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego i udostępniania podstawowych usług rynku pracy. 
Zmiany organizacyjne wiodące do zwiększenia efektywności publicznych służb zatrudnienia 
System publicznych służb zatrudnienia, obejmujący dziś 338 PUPów i 16 WUPów, przy ogromnej skali bezrobocia w Polsce nie jest zdolny świadczyć usług rynku pracy w wystarczającym zakresie i na satysfakcjonującym poziomie. Liczba bezrobotnych przypadająca na jednego pośrednika pracy i doradcę zawodowego jest ogromna i wynosi odpowiednio: 1678 i 4614 osób. Tak znaczna liczba bezrobotnych przypadająca na pracowników realizujących podstawowe usługi rynku pracy w porównaniu z sytuacją w europejskich służbach zatrudnienia, gdzie na jednego pracownika urzędu pracy przypada ok. 80 osób bezrobotnych, a na jednego pośrednika pracy - ok. 300 bezrobotnych, oznacza potrzebę podjęcia zdecydowanych działań mających na celu przybliżenie usług rynku pracy do osób bezrobotnych. Warunkiem skutecznej realizacji polityki rynku pracy są m. in. wystarczające zasoby ludzkie oraz wysoka jakość świadczonych usług możliwa poprzez właściwe przygotowanie zawodowe pracowników urzędów pracy. Nowe regulacje ułatwią oferowanie pomocy osobom bezrobotnym i poszukującym pracy, zapewnią pełniejszy dostęp do pomocy i aktualnych informacji na porównywalnym poziomie jakości i przyczynią się do poprawy zadowolenia osób korzystających z usług korzystających z usług oferowanych przez publiczne służby zatrudnienia, co w sposób pośredni powinno przyczynić się do poprawy sytuacji na rynku pracy. 
Obecnie do zadań samorządów powiatowych, realizowanych przez powiatowe urzędy pracy należy m.in. rejestrowanie bezrobotnych i poszukujących pracy, przyznawanie i wypłacanie zasiłków oraz innych świadczeń z tytułu bezrobocia. Celem proponowanych zmian jest stworzenie publicznym służbom warunków i możliwości dla wzmocnienia kadr, a także poprawy ich wyposażenia, niezbędnych do realizacji wysokiej jakości świadczonych przez nie usług na terenie całego kraju. Ogromnie ważne jest tu również odbiurokratyzowanie urzędów pracy i promowanie odejścia od pasywnych działań na rzecz bezrobotnych w kierunku form aktywnych. 
W tym celu proponuje się: 

16. Wyodrębnienie w strukturze organizacyjnej powiatowych urzędów pracy dwóch pionów (sektorów) działalności, tj.: 
·	Pionu administracyjnego realizującego zadania związane z rejestracją, naliczaniem i wypłacaniem świadczeń osobom bezrobotnym, w ścisłej współpracy z jednostkami służb pomocy społecznej. Zasadniczym celem działań podejmowanych w tym pionie byłoby zapewnienie osobom bezrobotnym doraźnego wsparcia o charakterze socjalnym. 
·	Pionu "prozatrudnieniowego" realizującego zadania w zakresie aktywnego poszukiwania ofert pracy i kojarzenia osób bezrobotnych i poszukujących pracy z pracodawcami, oraz świadczącego wszystkie usługi rynku pracy i działającego w formie Centrum Aktywizacji Zawodowej (CAZ). Centrum będzie zajmowało się także organizacją prac interwencyjnych, robót publicznych i zatrudnienia socjalnego. Celem podejmowanych w tym zakresie działań byłoby udzielanie różnych form pomocy zmierzającej do zapewnienia powrotu bezrobotnego na otwarty rynek pracy. 
1.1. Umożliwienie powstania gminnych punktów obsługi bezrobotnych i poszukujących pracy 
 
w oparciu o porozumienia z gminami
Dla poszerzenia dostępności usług ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wprowadziła możliwość zlecania przez publiczne służby zatrudnienia wielu zadań na rzecz bezrobotnych i poszukujących pracy niepublicznym instytucjom rynku pracy. Stworzyło to szansę na wprowadzenie alternatywnych (partnerskich) sposobów działania na rzecz wsparcia osób bezrobotnych. Dążenie do zwiększenia dostępu do usług dla każdego bezrobotnego to np. wprowadzenie możliwości skorzystania z usług służb zatrudnienia w każdej gminie. Potrzeba zwiększenia skuteczności instytucjonalnej obsługi rynku pracy wynika z konieczności usprawnienia funkcjonowania systemu publicznych służb zatrudnienia, zwiększenia efektywności usług i instrumentów polityki rynku pracy i ich komplementarnego stosowania wobec osób poszukujących pracy oraz szerszego włączenia partnerów społecznych do działania na rzecz promocji zatrudnienia i poprawy efektywności i skuteczności działań na rynku pracy. 
Zmiany polegać będą na: 
·	Zorganizowaniu gminnych punktów obsługi w oparciu o pracę delegowanych pracowników powiatowych urzędów pracy. 
·	Wprowadzeniu systemu elektronicznej rejestracji osób bezrobotnych, a także docelowo rejestrację w urzędzie gminy. 

18. Wprowadzenie do ustawy definicji Gminnego Centrum Informacji wspierania GCI z Funduszu Pracy (art. 39, analogicznie jak ABK). 

możliwości 

Popularyzacja idei rozwoju GCI stwarza szansę rozwoju osobistego i zawodowego dla wszystkich bezrobotnych, a umożliwienie uzyskania pewnych informacji za pośrednictwem Internetu już na poziomie gminy oraz skorzystanie z usług rynku pracy z całą pewnością jest działaniem koniecznym, szczególnie pod kątem osób o ograniczonych możliwościach finansowych. GCI powinny stać się ośrodkami świadczącymi usługi rynku pracy na coraz 

wyższym poziomie. Poprawa kompetencji niepublicznych instytucji działających na rzecz rYnku pracy przy wsparciu publicznych służb zatrudnienia, powinny razem przynieść widoczne zwiększenie oferty oraz dostępności usług dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy. 
Gminne Centra Informacji (GCI) to placówki utworzone przez władze samorządu gminnego, a także inne zainteresowane podmioty ukierunkowane na aktywizację społeczności lokalnych i ożywienie lokalnego rynku pracy poprzez zapewnienie łatwego dostępu do wykorzystania nowoczesnych technologii przekazu informacji, w tym przez internet. GCI dysponują informacjami ułatwiającymi poruszanie się na rynku pracy dotyczącymi w szczególności: 
~ ofert pracy, możliwości podjęcia działań o charakterze wolontariackim, szkół i instytucji 
szkolących, warunkach i procedurach uruchamiania własnej działalności gospodarczej, ~ podstawowych informacji z zakresu prawa pracy, praw i obowiązków bezrobotnego, 
~ integracji europejskiej oraz dostępu do rynków pracy w innych krajach, 
~ adresami urzędów pracy i innych organizacji świadczących pomoc osobom bezrobotnym i poszukującym pracy. 
Klientami Gminnych Centrów Informacji, mogą być praktycznie wszyscy mieszkańcy gminy na terenie której działa dany punkt. Działalność Gminnych Centrów Informacji jest wielokierunkowa. Pracownicy GCI udzielają pomocy absolwentom, bezrobotnym i poszukującym pracy służąc im radami, informacjami, a pracodawcom umożliwiają, np. pozyskanie odpowiednich pracowników. 
19.Rozwój niepublicznych instytucji rynku pracy. 
Zmiany w tym zakresie zakładają umożliwienie tworzenia nowych podmiotów działających w obszarze rynku pracy, które pełnić będą mogły rolę wspierającą wobec publicznych służb zatrudnienia. Istotą zmian będzie także zliberalizowanie przepisów odnoszących się do agencji zatrudnienia w taki sposób by mogły one działać w bardziej elastyczny sposób na rzecz tworzenia nowych miejsc pracy. 
Zmiany dotyczące usług i instrumentów rynku pracy 
Działania realizowane przez publiczne służby zatrudnienia dzielą się na podstawowe usługi rynku pracy, takie jak: pośrednictwo pracy, usługi EURES, poradnictwo zawodowe i informację zawodową, planowanie rozwoju zawodowego i organizowanie szkoleń, pomoc w aktywnym poszukiwaniu pracy i prowadzenie klubów pracy oraz na instrumenty wspierające podstawowe usługi rynku pracy. Usługi rynku pracy świadczone przez publiczne służby zatrudnienia oraz realizowane przez nie instrumenty są finansowane z budżetu państwa, z budżetów samorządów terytorialnych, Funduszu Pracy, wraz z wejściem w struktury UE zaistniała możliwość korzystania z dofinansowania Europejskiego Funduszu Społecznego. 
Dla poszerzenia dostępności usług ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewiduje kontraktowanie przez powiatowe urzędy pracy usług rynku pracy. Ustawa zwiększyła dostęp do usług prozatrudnieniowych poprzez wprowadzenie możliwości zlecania przez publiczne służby zatrudnienia, wielu zadań na rzecz bezrobotnych i poszukujących pracy, niepublicznym instytucjom rynku pracy. Stworzyło to szansę na wprowadzenie alternatywnych (konkurencyjnych) sposobów działania na rzecz wsparcia osób bezrobotnych. Tym samym powinien następować rozwój współpracy publicznych służb zatrudnienia z innymi niepublicznymi instytucjami rynku pracy. 

Zmiany obejmą: 
20. Wprowadzenie możliwości zlecania części podstawowych usług rynku pracy i wybranych programów aktywizacyjnych. 
Wprowadzone będzie zlecanie niektórych zadań w ramach usługi np.: poradnictwo grupowe, szkolenie z aktywnego poszukiwania pracy, zajęcia aktywizujące, które adresowane byłyby do określonych kategorii bezrobotnych itp., i które finansowane byłyby z FP na zasadzie kontraktowania. Kontraktowanie usług mogłoby być nowym mechanizmem sprzyjającym zwiększeniu dostępności do usług rynku pracy i programów aktywizujących. Proponuje się ustalenie podstawowych usług rynku pracy np. pośrednictwo pracy, poradnictwo zawodowe, natomiast pozostałe usługi potraktowane będą jako różnego rodzaju programy aktywizujące. Pozwoliłoby to na wyeliminowanie problemu aktualnie występującego, gdy różne działania w obrębie poszczególnych usług nakładają się na siebie lub są trudne do rozróżnienia. Dla przykładu zajęcia aktywizujące są często mylone z poradnictwem grupowym albo szkolenia w klubie pracy ze szkoleniem zawodowym 
21 .Rozszerzenie katalogu instrumentów zachęcających do tworzenia i utrzymywania miejsc pracy 
Zmiany przewidują: 
·	Wprowadzenie nieoprocentowanych kredytów dla pracodawców na tworzenie nowych miejsc pracy (odsetki od takich kredytów udzielanych przez BGK byłyby spłacane ze środków Funduszu Pracy); 
·	Finansowanie kosztów zatrudnienia skierowanego bezrobotnego w ciągu l4-dniowego okresu próbnego; 
·	Umożliwienie łączenia szkolenia zawodowego z przygotowaniem zawodowym oraz okresem próbnym, jako systemu przywrócenia do zatrudnienia osób bez odpowiednich umiejętności i kwalifikacji zawodowych w celu uzyskania nowego zawodu; 
·	Wypłacanie "świadczenia gospodarczego" wypłacane przez okres ( do 6-mcy) w kwocie równej zasiłkowi podstawowemu, osobom, które uzyskały dotację z FP na działalność gospodarczą; 
·	Uproszczenie zasad związanych z zatrudnianiem pomocy domowych - proponuje się dokonanie zmiany w kierunku wyeliminowania części ograniczeń np: nie powinien obowiązywać wymóg zatrudniania minimum 12 miesięcy w tym gospodarstwie aby skorzystać z ulgi w podatku, (ew. eliminacja przepisów na ten temat z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy) 
22. Zmiany dot. zwiększenia efektywności instrumentów rynku pracy 
Dotychczasowe przepisy zbyt mocno reglamentowały dostęp wielu grup bezrobotnych do różnorakich form wsparcia udzielanego przez urzędy pracy. Selektywny charakter stosowanych instrumentów, uzasadniany szczupłością środków Funduszu Pracy powodował nierówne traktowanie bezrobotnych i ograniczał efektywność publicznych służb zatrudnienia. 
Zmiany będą polegały na: 

·	Zmianie zasad warunków przyznawania dodatku aktywizacyjnego, o którym mowa w art.48 ustawy. Dodatek ten będzie przysługiwał niezależnie od tego, w jakim wymiarze pracy i z czyjej inicjatywy bezrobotny podejmie zatrudnienie. Wysokość dodatku pozostawia się na poziomie 50% zasiłku, a w przypadku bezrobotnego w wieku powyżej 50 rż -75% . 
·	Rozszerzeniu kręgu osób, które mogą być kierowane przez starostę na staż lub przygotowanie zawodowe. Dot. to ew. zmiany art.49. Ze stażu i przygotowania zawodowego powinni mieć możność korzystania wszyscy bezrobotni. Co najwyżej staż powinien być adresowany do osób, których udokumentowane doświadczenie zawodowe nie przekracza 3 miesięcy, a przygotowanie zawodowe do wszystkich pozostałych bezrobotnych . 
·	Zniesieniu limitów finansowych na szkolenie osób bezrobotnych i pracowników urzędów pracy. Obecnie z usługi, jaką jest szkolenie, można było korzystać w określonych odstępach czasowych. 
23. Zmiany dot. zwiększenia efektywności Funduszu Szkoleniowego. 
Wprowadzenie do ustawy instrumentu rozwoju zasobów ludzkich, jakim jest Fundusz Szkoleniowy, poprzedzone było wieloma analizami propozycji stymulacji kształcenia ustawicznego w miejscu pracy. Pierwotnie zakładano, że Fundusz Szkoleniowy będzie miał charakter obligatoryjny. Jednakże w wyniku dyskusji z partnerami społecznymi, wskazującymi na konieczność obniżenia kosztów pracy, ustalono, że decyzję o utworzeniu Funduszu Szkoleniowego powinien podejmować pracodawca. Czynnikiem zachęcającym do tego ma być możliwość uzyskiwania dodatkowego wsparcia z Funduszu Pracy, w sytuacjach gdy treścią tego wsparcia są przedsięwzięcia szkoleniowe pracodawcy, istotne ze względu na utrzymanie lub rozwój zatrudnienia. Funkcjonujące przepisy dot. Funduszu Szkoleniowe nie spowodowały widocznego wzrostu aktywności w zakresie kształcenia ustawicznego. Proponowane zmiany zmierzają do zwiększenia efektywności instrumentu, jakim jest Fundusz Szkoleniowy i zakładają, że: 
y Pracodawcy, zatrudniający co najmniej 10 (lub 50) pracowników, w ramach posiadanych środków, tworzą fundusz szkoleniowy. Pracodawcy zatrudniający mniej, niż 10 (50) pracowników mogą tworzyć fundusz szkoleniowy. 
y Pracodawcy, którzy utworzyli fundusz szkoleniowy płacą składkę na Fundusz Pracy pomniejszoną o 0,45%. (tj. płacą 2%, anie 2,45%) 
y Potwierdzenie istnienia funduszu szkoleniowego zawiera nadrzędny dokument organizacyjny (statut, regulamin organizacyjny). Dla funduszu szkoleniowego pracodawca zakłada odrębne konto bankowe. 
y Wydatkowanie środków funduszu szkoleniowego następuje na podstawie planu szkoleń uzgadnianego przez pracodawcę z zakładową organizacją związkową, a w razie jej braku z przedstawicielem załogi. 
y Pozostawia się bez zmiany wszystkie warunki uzyskiwania wsparcia pracodawców środkami Funduszu Pracy. 
y Fundusz szkoleniowy może być tworzony przez więcej, niż jednego pracodawcę na zasadzie porozumienia, obowiązującego przez okres co najmniej 1 roku. 

Zmiany dot. zasad wydatkowania środków Funduszu Pracy 
24 Wprowadzenie bardziej czytelnych zasad wydatkowania środków Funduszu Pracy, a w tym: 
·	Dokonanie weryfikacji zadań, które mogą być finansowane z Funduszu Pracy pod kątem powiązania tych zadań z wydatkami, które będą mogły być współfinansowane z EFS. 
·	Odejście od ustalania kwot środków (limitów) Funduszu Pracy na realizację zadań przez samorządy powiatowe (powiatowe urzędy prac) przez samorządy wojewódzkie wg. kryteriów określonych przez sejmiki wojewódzkie. Podział ten byłby dokonywany wg. jednolitego wzoru algorytmu określonego przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia. 
·	Wprowadzenie jednoznacznych przepisów dotyczących możliwości dokonywania przesunięć w planie wydatków Funduszu Pracy (przez dysponenta i starostów) oraz to, że różnice między planem a poszczególnymi pozycjami wydatków, przy nie przekroczeniu łącznej kwoty wydatków - nie stanowi naruszenia dyscypliny finansów publicznych. 
25. Wydatki Funduszu Pracy nie będą opodatkowane. 
Ustalanie i wypłacanie zasiłków dla bezrobotnych w kwocie netto tj. wyłączenie zasiłków i innych świadczeń (dodatków szkoleniowych, stypendiów) wypłacanych z Funduszu Pracy z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (tak jak świadczenia z pomocy społecznej).Wprowadzenie tego rozwiązania mogłoby zostać dokonane poprzez jednorazowe obniżenie ich wysokości o obecnie potrącany podatek lub tylko częściowe obniżenie (np. o 50 % naliczanego od nich podatku), gdyż i tak są niskie w stosunku do standardów Europejskich i konwencji MOP. 

W zakresie stworzenia warunków do Europejskiego Funduszu Społecznego następujących zmian: 

skutecznej absorpcii środków proponuje się wprowadzenie 

26. Wypracowanie zasad i zmian zmierzaiących w latach 2007 - 2013 do większej korelacii pomiedzy rodzajami wydatków iakie moga być finansowanie z Funduszu Pracy z rodzajami wydatków, jakie mogą być współfinansowane (refundowane) z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach projektów realizowanych na rzecz promocji zatrudnienia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych. 
Wedle aktualnych przepisów, aby uzyskać refundację z EFS z tytułu poniesionych kosztów na realizację projektu z obszaru rynku pracy należy przedstawić wniosek płatniczy potwierdzający odpowiednio, że koszty zostały poniesione w ramach polskiego źródła finansowania. Projekty, w których tym źródłem finansowania jest Fundusz Pracy, z racji dość precyzyjnie określonego przeznaczenia Funduszu Pracy, nie pozwalają na sfinansowanie wszystkich pozycji związanych z całym zadaniem - np. szkoleniem grupy bezrobotnych, zwłaszcza z zastosowaniem np. innowacyjnych form - co jest dopuszczalne i kwalifikowane w ramach EFS. Utrudnia to istotnie realizację projektów i zmusza do konstruowania sztucznych rozwiązań, zaniechania realizacji części zadań już określonych we Wniosku o 

dofinansowanie projektu (. . .) lub wprost zniechęca do podejmowania się realizacji projektów dofinansowywanych z EFS. Takich przykładów jest więcej. 
Zmiany w przepisach doprowadzą do spójności i umożliwienia finansowanie zadań (a nie tylko konkretnych, precyzyjnie wymienianych pozycji kosztów) w projektach realizowanych przez publiczne służby zatrudnienia, w szczególności adresowanych do bezrobotnych, pod warunkiem że są one kwalifikowane w ramach EFS. 
27. Wprowadzenie przepisów umożliwiających zawieranie na okres do 3 lat umów dotyczących finansowania z Funduszu Pracy projektów współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego. 
Celem tych zmian oraz działań jest poszerzenie w stosunku do obecnego stanu zarówno zakresu instrumentów rynku pracy, w tym szczególnie efektywnych, jak też grup bezrobotnych, które powinny być objęte możliwością współfinansowania z Europejskiego Funduszu Społecznego. Możliwość zawierania wieloletnich umów wiąże się z wdrożeniem tzw. "budżetu zadaniowego". 
W zakresie zmnieiszenia liczby osób w wieku produkcyinym nieaktywnych zawodowo proponuje się wprowadzenie następują.cych zmian: 
28. Wprowadzenie większej liczby instrumentów aktywizacji zawodowej przy jednoczesnym nałożeniu na urzędy pracy obowiązku przedstawiania propozycji aktywizacji zawodowej osobom bezrobotnym. 
·	Urzędy pracy będą oferowały bezrobotnym szereg usług i instrumentów w tym pomocowych uzależniając zarazem udzielenie pomocy socjalnej, jaką jest zasiłek, od gotowości bezrobotnego do korzystania z tych usług i instrumentów. 
• Nie wyklucza się zarazem zwiększenia kwoty zasiłku dla bezrobotnych. 
29. Przedłużenie okresu oczekiwania na uzyskanie świadczenia przedemerytalnego. 
Dotychczasowe rozwiązania zakładają, że osoby spełniające warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego muszą przez okres co najmniej 6-mcy być zarejestrowane, jako bezrobotne i pobierać z tego tytułu zasiłek dla bezrobotnych. Wprowadzenie przepisu wiązało się z przeświadczeniem, że wypłata świadczenia przedemerytalnego od raz po ustaniu zatrudnienia będzie czynnikiem zniechęcającym do poszukiwania nowego miejsca pracy. Jednakże okres 6 miesięcy, o którym wyżej mowa, może okazać się za krótki dla podjęcia oczekiwanej aktywności. Proponuje się aby osobom spełniającym warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego wydłużyć prawo do pobierania zasiłku dla bezrobotnych do 18 miesięcy i w okresie tym objąć ich odpowiednimi formami aktywizacji zawodowej w celu stworzenia szansy powrotu na rynek pracy; po tym okresie w przypadku braku zatrudnienia osoby te przechodziłyby na świadczenie 
Celem tych rozwiązań jest skłonienie osób bezrobotnych, którzy uzyskali uprawnienie do świadczenia przedemerytalnego, do podejmowania działań na rzecz swojego powrotu na rynek pracy, w okresie od uzyskania uprawnienia do terminu jego wypłaty. 

30. Aktywizacia zawodowa osób bezrobotnych po 50 roku życia. 
Wobec osób bezrobotnych w wieku powyżej 50 rż. przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przewidują pewien dodatkowy zestaw instrumentów, których funkcją jest aktywizowanie bezrobotnych i ułatwianie powrotu na rynek pracy. Jednakże efekty tych działań są niewystarczające. 
Proponuje się zatem wprowadzenie następujących zmian: 
·	Wprowadzenie częściowej refundacji wynagrodzeń przy zatrudnianiu osób bezrobotnych po 50 roku życia i osób długotrwale bezrobotnych (np. w części dot. składek na ubezpieczenie społeczne). 
·	Podwyższenie z 500 do 1000 % kwoty jednorazowych środków Funduszu Pracy jaka może być przyznana bezrobotnemu w wieku powyżej 50 roku życia - na podjęcie działalności gospodarczej. 
·	Podwyższenie ze 100 do 125 % zasiłku dla bezrobotnych wysokości refundowanego pracodawcy wynagrodzenia (i składek) w przypadku zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych skierowanego do tych prac bezrobotnego w wieku powyżej 50 roku życia. 
INNE SZCZEGÓŁOWE PROPOZYCJE ZMIAN, dotyczą m.in. 
29 Zmiany w okresach zaliczanych do 365 dni, od których zależy nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych (art.71 ust. 2 pkt3) 
30.	Zmiany w okresach uprawniających do zasiłku (art.n ust.5) 
31.	Zmiany w części dotyczącej organizowania szkoleń, staży i przygotowania zawodowego. 
Należy wyeliminować te przepisy, które sprawiają, że osoby bezrobotne, które z własnej inicjatywy podejmują szkolenie, staż (przygotowanie zawodowe) w ramach projektów SOP-RZL i organizowane przez inny podmiot, niż urząd pracy tracą status osoby bezrobotnej, podczas gdy osoby bezrobotne kierowane przez starostę na staż lub przygotowanie zawodowe statusu takiego nie tracą. 
32.	Zmiany dotyczące sytuacji zmiany miejsca zamieszkania przez bezrobotnego (art.73 ust.2a) 
33.	Zmiany zasad dotyczących kwalifikacji kadry 
a. W art.92, 94, 96 i 97 mowa jest o wymogu kończenia studiów podyplomowych - należy stworzyć możliwość prawną finansowania tych studiów ze środków Funduszu Pracy. Aktualnie takiej możliwości nie ma. 
b W art.96 - proponujemy rezygnację z wymogu posiadania przez specjalistę ds. rozwoju ( o ile stanowisko takie zostanie utrzymane) tytułu zawodowego magistra lub innego równorzędnego Wymóg powinien być określony, jako "wykształcenie wyższe" co oznacza, że wystarczający będzie tytuł licencjata. 
Podobnie wymóg ukończenia studiów podyplomowych z zakresu rozwoju zasobów ludzkich - proponujemy rozszerzyć o "lub pokrewnych".